Waarom ik AI gebruik voor mijn productfoto’s
Van werkplaatsfoto naar studiorender. Over efficiëntie, een beetje ijdelheid en waarom mooier niet altijd beter is.
Een goed product maken is één ding. Er vervolgens een goede foto van maken, blijkt soms bijna een project op zichzelf.
Je zou denken dat het tegenwoordig niet zo ingewikkeld meer is. Ik heb een iPhone 15 Pro en daar kun je uitstekende foto’s mee maken. Alleen is een goede camera nog geen garantie voor een goede productfoto.
De belichting klopt net niet. Er ligt iets op de achtergrond wat daar absoluut niet hoort. Het product staat nét verkeerd, de kleuren wijken af of de helft van de details verdwijnt in de schaduw.
En meestal ontdek je dat pas wanneer je de foto’s op je website wilt gebruiken.
Mijn werkplaats is geen fotostudio
Tijdens de ontwikkeling ben ik vooral bezig met ontwerpen, 3D-printen, testen, aanpassen en verbeteren. Foto’s maken hoort erbij, maar is niet waar ik de meeste tijd aan wil besteden.
Voor consequent goede productfotografie heb je eigenlijk een vaste plek nodig. Geschikte verlichting, een rustige achtergrond en een opstelling die je niet iedere keer opnieuw hoeft uit te vinden.
Dat is allemaal prima te realiseren. De ruimte is inmiddels niet eens het grootste probleem.
Maar iedere fotosessie kost tijd. En dan komt de afweging: investeer ik die tijd in productfotografie of in de volgende verbetering van het product?
Content is belangrijk. Alleen is het niet mijn corebusiness.
Precies daar komt AI om de hoek kijken.
Een prototype heeft ook weleens een slechte maandag
Een prototype fotograferen zoals het op dat moment op je werkbank staat, voelt soms een beetje alsof iemand op maandagochtend onverwacht een profielfoto van je maakt.
Je bent er niet op voorbereid, het licht is beroerd, je ziet er niet op je best uit en vervolgens komt die foto overal te staan.
Technisch gezien is het gewoon een echte foto. Maar of het de beste presentatie is van wie je bent, is een tweede.
Met prototypes werkt dat eigenlijk net zo.
Er zit misschien nog een naadje dat ik wil verbeteren, de oppervlakteafwerking is niet helemaal zoals bedoeld of een onderdeel heeft net een andere kleur.
Als maker zie ik die details onmiddellijk. Sterker nog, ze vertellen me wat ik bij de volgende versie moet aanpassen.
AI kan die imperfecties in een handomdraai laten verdwijnen. Handig om een beoogd eindresultaat te visualiseren, maar ook een valkuil. Want een mooiere afbeelding maakt het prototype zelf natuurlijk niet beter.
En daar zit voor mij een belangrijke grens.
Drie afbeeldingen, één echt product
Om te laten zien wat ik bedoel, heb ik een experiment gedaan met de achterzijde van mijn DST 2.1-luidsprekerbehuizing.
Drie versies van hetzelfde product. Dezelfde basis, maar steeds een andere mate van AI-invloed.
01 — De originele foto
The workshop reality
Dit is de originele foto, rechtstreeks uit de praktijk.
En eerlijk gezegd vind ik hem niet eens bijzonder slecht. Het product is duidelijk zichtbaar, de foto is redelijk scherp en de belichting is acceptabel.
Maar kijk iets beter en je ziet tientallen punten die verbeterd kunnen worden. Kleine onregelmatigheden in de afwerking, zichtbare naden, reflecties, verschillen in oppervlaktestructuur en een achtergrond die weinig toevoegt.
Een deel daarvan is fotografie. Een ander deel is simpelweg de werkelijkheid van een prototype.
02 — De snelle AI-bewerking
Een kleine prompt, een groot verschil
Voor de tweede versie vraag ik AI om de foto op te schonen: een rustige achtergrond, betere belichting en een verzorgde, websitewaardige presentatie.
Het verschil is behoorlijk groot.
De achtergrond is rustiger, de belichting gelijkmatiger en het geheel oogt consistenter. Zonder dat ik daarvoor mijn werkplaats hoef om te bouwen tot fotostudio.
Dit is precies waar AI mij veel werk uit handen neemt.
Maar ook hier zie je al iets interessants. AI beperkt zich niet noodzakelijk tot de achtergrond en verlichting. Het begint ook het product zelf te interpreteren.
03 — De uitgebreide studio-prompt
Wanneer AI iets te enthousiast wordt
Bij de derde versie voer ik de instructies op.
Een premium studiopresentatie, gecontroleerde verlichting, verfijnde reflecties, hoogwaardige materiaalweergave en een luxe commerciële uitstraling.
En dat is te zien.
Het product oogt strakker, de belichting is bijna perfect en de presentatie krijgt iets van een professionele productcampagne.
Maar kijk eens naar de details.
In deze versie is bijvoorbeeld de technische informatie niet meer betrouwbaar overgenomen. Waar op het origineel 2026 staat, verschijnt ineens 2025. Ook andere opschriften en specificaties zijn veranderd.
Dat zijn geen cosmetische verbeteringen. Dat zijn feitelijke fouten.
En daarmee wordt dit experiment eigenlijk nog interessanter.
Het woord ‘studio’ is soms al genoeg
Wat mij opvalt, is hoe sterk AI reageert op bepaalde woorden in een prompt.
Waar ik bij ‘studio’ denk aan een rustige achtergrond en goede verlichting, lijkt AI regelmatig een compleet andere ambitie te krijgen.
Premium. Luxury. High-end. Commercial product photography.
Voor je het weet, ontstaan er dramatische reflecties, perfect gladde oppervlakken en een product dat bijna te mooi is om waar te zijn.
Dat is geen vaste regel. De uitkomst verschilt per model, afbeelding en instructie. Maar het laat wel zien hoe bepalend je woordkeuze kan zijn.
Je vraagt om een betere foto en krijgt soms ongemerkt een gedeeltelijk herontworpen product terug.
Opmerkelijk genoeg vind ik de eerste AI-uitkomst regelmatig de beste. Daarna probeer ik met extra instructies één detail te verbeteren, waarna er ergens anders iets verandert.
Nog een correctie. Nog een poging.
En uiteindelijk vraag je je af waarom je niet gewoon bij versie één bent gebleven.
Ook bij AI geldt blijkbaar: meer moeite is niet automatisch meer resultaat.
Maar is het dan nog wel echt?
Dat is een terechte vraag.
Het product is echt. Ik heb het ontworpen, gemaakt en het staat gewoon voor mijn neus.
Maar de afbeelding kan wel degelijk afwijken van de werkelijkheid.
En daar wil ik open over zijn.
Een achtergrond vervangen of de belichting verbeteren vind ik iets anders dan een technische specificatie veranderen of een constructiedetail laten verdwijnen.
Bij een prototype kan het interessant zijn om met AI te visualiseren hoe een volgende, beter afgewerkte versie eruit zou kunnen zien. Maar dan is het een impressie van het beoogde resultaat, geen exacte registratie van het bestaande product.
Dat onderscheid vind ik belangrijk.
Daarom vermeld ik op Tango Echo Delta wanneer afbeeldingen met AI zijn bewerkt. Niet omdat het iets is waarvoor ik me moet verantwoorden, maar omdat ik transparantie belangrijk vind.
AI hoeft niet onzichtbaar te zijn om waardevol te zijn.
De gulden middenweg
Zou ik met een professionele fotostudio betere en technisch betrouwbaardere foto’s kunnen maken?
Zeker.
Maar is dat op dit moment de beste besteding van mijn tijd en middelen? Niet altijd.
Vooral tijdens de ontwikkelfase biedt AI mij een uitstekende balans tussen snelheid, beeldkwaliteit en consistentie.
Dat betekent niet dat iedere render automatisch geschikt is voor publicatie. Sommige zijn te glad, andere wijken te veel af van het origineel en af en toe maakt AI er gewoon een complete puinhoop van.
Dan moet je alsnog kritisch kijken.
Uiteindelijk gaat het mij er niet om dat AI perfect is. Het gaat erom dat ik binnen de beschikbare tijd een beter bruikbaar resultaat kan bereiken dan wanneer ik alles zelf zou fotograferen en nabewerken.
En daar levert AI voor mij op dit moment echt waarde.
Dat is waarom ik AI gebruik. Niet om een niet-bestaand product te verkopen, maar om mijn werk beter te presenteren, zonder dat de presentatie belangrijker wordt dan het werk zelf.
En jij?
Vind je AI-bewerkte productfoto’s prima zolang ze representatief blijven, of zie je liever altijd de originele foto, inclusief alle imperfecties?
Ik ben benieuwd waar jij die grens trekt.
En ja, ook deze tekst is met behulp van AI geschreven en bewerkt.
Had je dat door?
— Tango Echo Delta
Voor mij is AI geen trucje, maar een efficiënte tussenlaag tussen werkplaatsrealiteit en websitewaardige presentatie.